Γράφει η Φωτεινή Βαρδάκα…
Όταν σου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσεις για όλα όσα αγαπάς, να αφηγηθείς την διαδρομή σου και να περιγράψεις τα προσωπικά σου βιώματα και στάσεις, επιλογές και αποφάσεις που σηματοδότησαν την επαγγελματική σου σταδιοδρομία αλλά κατ’ επέκταση και την ζωή σου, δεν μένει παρά να την αρπάξεις. Όταν με ένα απλό τηλεφώνημα σου ζητάνε απλά να παρουσιάσεις την αλήθεια σου, ευχαριστείς και νιώθεις ευγνωμοσύνη που σου δίνεται το βήμα.
Αυτό συνέβη τον Νοέμβριο, όταν δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από την Γεωργία Λαζαρίδου, Ιστορικό και ερευνήτρια του Ιστόρημα, μιας ιστοσελίδας με χιλιάδες αφηγήσεις, από γνωστούς και άγνωστους αφηγητές, με ποικίλο περιεχόμενο. Αν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, κάντε το. Σίγουρα κάποιες ιστορίες θα σας αγγίξουν, θα σας εκπλήξουν ευχάριστα, θα τις βρείτε πολύ ενδιαφέρουσες, θα γνωρίσετε πρόσωπα πίσω από γεγονότα, γεγονότα που δεν γνωρίζατε ότι συνέβησαν, ιστορίες ανθρώπων που μοιάζουν κινηματογραφικές.
Η δομή των συνεντεύξεων είναι πολύ απλή. Σου ζητάνε να μιλήσεις για ένα συγκεκριμένο θέμα. Χωρίς διακοπές, χωρίς πολλές ερωτήσεις. Απλά μιλάς! Στην αρχή μοιάζει αμήχανο, αλλά στην πορεία αφήνεσαι και καταλήγεις να σε παρασύρουν όσο κουβαλάς μέσα σου. Σαν χείμαρρος που δεν γίνεται να μην ξεσπάσει. Το ένα φέρνει το άλλο και η αφηγηματική γραμμή απλώνεται χωρίς κόπο.
Είπαμε πολλά, πήγαμε χρόνια πίσω, φτάσαμε στο σήμερα. Είπαμε για όσα αφορούν στην εμψύχωση, την ιδιότητα που ακόμα και μετά από σχεδόν 15 χρόνια, με δισταγμό πολλές φορές αναφέρω πως με χαρακτηρίζει.
Ωστόσο εδώ, θα σας συστηθώ ως εμψυχώτρια, παραθέτοντας μερικά αποσπάσματα από την συνέντευξη. Τα αποσπάσματα είναι από απομαγνητοφώνηση και τα μεταφέρω αυτούσια, όπως άλλωστε ανέβηκαν και στην ιστοσελίδα.
Γιατί εμψυχώτρια…
Γενικά, από μικρή πάντα, είχα ένα πρόβλημα. Δεν ήθελα ποτέ, ας πούμε, να βλέπω ανθρώπους, γνωστούς και άγνωστους –στους γνωστούς πονούσε λίγο περισσότερο– να είναι στεναχωρημένοι. Οπότε πάντα έψαχνα να βρω τρόπους να τους βοηθήσω, να τους σταθώ, ή, αν μπορέσω, να τους κάνω να νιώσουν και όμορφα, να χαρούνε… Είναι κάτι που μου έδινε μεγάλη χαρά και το επεδίωκα. Πάνω απ’ όλα για μένα το έκανα! Γιατί όταν δίνεις χαρά, παίρνεις μεγαλύτερη. Αυτό κάνω.
Πώς έγινε η αρχή…
Ξεκίνησε λίγο τυχαία. Έχω τελειώσει και ένα ΤΕΙ Γεωπονίας, δούλευα αρκετά χρόνια σαν γεωπόνος. Και κάποια στιγμή, παντρεύτηκα, έγινα μαμά. Την επιθυμία μου να ασχοληθώ πρώτα με τα παιδαγωγικά και στη συνέχεια με την εμψύχωση μου τη γέννησε ο γιος μου. Κάποια στιγμή, θυμάμαι καθόμασταν, παίζαμε. Δεν ήταν 2 χρονών. Και γύρισα και είπα στον άντρα μου: «Σκέφτομαι να σπουδάσω», μου λέει: «Τι;», λέω: «Θέλω να ασχοληθώ με τα παιδαγωγικά. Θα δώσω εξετάσεις ξανά, να ασχοληθώ με τα παιδαγωγικά». Νομίζω ότι ήταν η ανάγκη μου να έρθω πιο κοντά στο παιδί μου, να εξελιχθώ, να βελτιωθώ προσωπικά. Οπότε κάπως έτσι ξεκίνησε η ενασχόλησή μου με τα παιδαγωγικά.
Ο Μανόλης Φιλιππάκης που έδειξε τον δρόμο…
Ξεκίνησα παρακολουθώντας κάποια σεμινάρια. Και κάπου εκεί γνώρισα τον μέντορά μου, τον δάσκαλό μου, τον Μανώλη Φιλιππάκη, ο οποίος είναι γνωστός εμψυχωτής-παιδαγωγός στην Ελλάδα. Και ξεκίνησε ένα ταξίδι στον χώρο της εμψύχωσης μαζί του, μέσα από σεμινάρια. Στη συνέχεια, τον ακολούθησα στην Κύπρο, όπου έκανε ένα μεταπτυχιακό πάνω στην εμψύχωση. Και θεωρώ ότι λίγο με πήρε αυτός ο δρόμος, με τράβηξε κοντά του, ξεκίνησε λίγο τυχαία. Λίγο τα σεμινάρια, λίγο η ανάγκη μου, ας πούμε, να είμαι πιο κοντά στα παιδιά μου.
Τι είναι η εμψύχωση…
Βασικά, να πω ότι ο ρόλος και η έννοια του εμψυχωτή δεν είναι τόσο γνωστός και ξεκάθαρος, ειδικά στην Ελλάδα. Δηλαδή, όταν ακούμε ότι κάποιος είναι εμψυχωτής, συνήθως τους συνδέουμε με ανθρώπους που ασχολούνται με το θέατρο, με το θεατρικό παιχνίδι ή ανθρώπους που κάνουν ό,τι και εγώ ας πούμε, πάρτι και τα λοιπά. Δεν είναι μόνο αυτό. Εμψυχωτής, γενικότερα, είναι μια προσέγγιση. Είναι ένας τρόπος. Είναι ένας τρόπος να έρθεις πιο κοντά στον άλλον, να αναδείξεις τα ενδιαφέροντά του, τα ταλέντα του. Και ουσιαστικά, να πετύχεις πιο εύκολα τους στόχους σου, αν αυτοί είναι εκπαιδευτικοί για παράδειγμα. Μέσα από έναν τρόπο πιο βιωματικό, πιο ευχάριστο. Μέσα απ’ το παιχνίδι για τα παιδιά, μέσα από την οικειότητα που θα αναπτύξεις και τη δράση για τους μεγάλους. Είναι ένα εργαλείο, είναι ένας τρόπος. Μπορεί να είναι λίγο υπόγειος, καμιά φορά να μην τον δηλώνεις. Αλλά, ουσιαστικά, αυτός είναι ο εμψυχωτής, ο άνθρωπος ο οποίος προσπαθεί, στοχεύει στη δράση, στο να, ουσιαστικά, πετύχει κάτι, με έναν τρόπο λιγάκι διαφορετικό.
Ο εκπαιδευτικός εμψυχωτής…
Η διαφορά ενός εκπαιδευτικού εμψυχωτή από έναν εκπαιδευτικό, χωρίς να θέλω να προσβάλω ή να ακουστεί κάπως, έναν εκπαιδευτικό να το πω τυπικό, είναι ότι ναι μεν έχει κάποιους στόχους, αλλά δεν πάει με πλάνο μαθήματος, δεν πάει ξέροντας τι ερωτήσεις θα θέσει στα παιδιά, τι απαντήσεις θα πάρει, τι θα τους βάλει να κάνουνε, τι θα τους ζητήσει, ή οτιδήποτε. Έχει κεραίες ανοιχτές. Πάει, βέβαια, με ένα πλάνο, αλλά αυτό το πλάνο είναι ευέλικτο. Μπορεί να τον πάει οπουδήποτε, γιατί οι ανάγκες των παιδιών είναι αυτές που θα τον οδηγήσουνε στο να ολοκληρώσει, ας πούμε, την οποιαδήποτε εμπειρία διδακτική.
Το συναίσθημα στο επίκεντρο… (το καλό, το θετικό)
Το πιο σημαντικό, όμως, για τον εμψυχωτή είναι ότι στοχεύει στο συναίσθημα. Στοχεύει στο θετικό συναίσθημα, στη θετική εμπειρία. Θέλει να δημιουργεί πάντα μία εμπειρία θετική για τα παιδιά ή για τον οποιονδήποτε έχει απέναντί του. Δεν απεμπλέκεται, δεν μπαίνει – δεν απεμπλέκεται εννοώ απ’ το συναίσθημα. Συναίσθημα όχι με την έννοια ότι γίνομαι συναισθηματικός και αγαπησιάρης και… το συναίσθημα το θετικό. Δεν είναι εύκολο πάντα να το πετύχεις. Δεν είναι εύκολο πάντα, ας πούμε, να βρεθείς σε μια ομάδα και να τους κάνεις να αισθανθούν χαρά. Αλλά σαν εμψυχωτής είναι κάτι που αν το έχεις στο μυαλό σου και αν στοχεύεις σε αυτό, κάποια στιγμή θα το πετύχεις. Και γιατί στο συναίσθημα; Γιατί όταν τα παιδιά και οι ενήλικες νιώσουν άνετα μαζί σου, νιώσουνε χαρούμενοι από κάτι απλό που θα τους πεις, από κάτι απλό που θα κάνετε σαν ομάδα, τότε θα ανοίξουν, θα είναι πιο ανοιχτοί, πιο δεκτικοί σ’ αυτό που έχεις να τους δώσεις, να τους μεταφέρεις. Και σίγουρα, θα είσαι και πιο αποτελεσματικός.
Εμψύχωση, διαδικασία μαγική…
Δεν είμαι αποκλειστικά εμψυχώτρια παιδικών πάρτι. Το κάνω και αυτό μεν, αλλά κάνω και άλλα πράγματα. Και εκπαιδευτικά προγράμματα σε σχολεία, έχω δουλέψει με ενήλικες. Και ίσως η πιο έντονη συναισθηματικά για μένα εμπειρία εμψύχωσης ήταν όταν μια φίλη με κάλεσε στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας στο Φελλί, στις φυλακές Φελλίου στα Γρεβενά. Μέσα στις φυλακές υπάρχει Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, όπου φοιτούν κρατούμενοι, άντρες. Και με κάλεσε να κάνω ένα πρόγραμμα. Ήταν μια πάρα πολύ δυνατή εμπειρία. Δύσκολη. Προτίμησα όταν πήγα, να μην ξέρω τίποτα. Ποιοι θα συμμετέχουν στο πρόγραμμα, από πού είναι, γιατί είναι εκεί μέσα, το πιο σημαντικό. Έμαθα κάποια πράγματα μετά, που λίγο… λέω: «Ευτυχώς, δεν τα ήξερα πριν». Όπου ήτανε δύσκολη εμπειρία, γιατί έπρεπε να περάσω έναν απίστευτα αυστηρό έλεγχο στην είσοδο, να περάσω κάτι διαδρόμους με κάγκελα, με… πόρτες να ανοίγουν, να κλείνουνε, να κλειδώνουνε. Και να φτάσω σε έναν χώρο ανοιχτό, μία αίθουσα μες στο σχολείο, που ειλικρινά λίγο με έκανε να νιώσω μια κλειστοφοβία να πω. Εντάξει, ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα να βρεθώ σε έναν τέτοιο χώρο. Αλλά είπα: «Φωτεινή, έχεις κάνει το πλάνο σου, ξέρεις γιατί είσαι εδώ, οπότε πάρε ανάσα και ξεκίνα!». Ήρθανε δεκαέξι κρατούμενοι, ήταν ηλικίας από 22 μέχρι 55, όλοι άντρες, οι οποίοι μπορώ να πω ότι είχαν περισσότερο άγχος από μένα. Μάλιστα, όταν ξεκινήσαμε – γιατί πάντα όταν ξεκινώ ένα πρόγραμμα, θέλω να κάνω μια γνωριμία, να γνωρίσω ποιους έχω απέναντί μου και να συστηθώ και εγώ σ’ αυτούς. Οπότε θυμάμαι, όταν ξεκινήσαμε, ήταν όλοι με την πλάτη, ακουμπούσανε στον τοίχο και τα χέρια πίσω απ’ την πλάτη τους και δεν πλησιάζανε. Κατάφερα τους φώναξα, τους έλυσα, παίξαμε. Είχα σχεδιάσει γι’ αυτούς ένα πρόγραμμα παιχνιδιού για μικρότερα παιδιά. Και στο τέλος λύθηκαν. Εντάξει, λύθηκαν στο δεκάλεπτο, άρχισαν να κινούνται, να βλέπω χαμόγελα να σχηματίζονται στο πρόσωπο, πειράγματα. Όλα αυτά τα ευχάριστα που υπάρχουν σε μια ομάδα που αλληλοεπιδρά, παίζει, κινείται, χορεύει. Στο τέλος, υπήρξε μια απίστευτη κορύφωση, που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Που έρχεται ένας φυλακισμένος και μου λέει: «Δεν ξέρω πώς να σ’ ευχαριστήσω! Το βλέπεις εκείνο το παράθυρο;», είχε κάτι παράθυρα, τα οποία όμως ήτανε, ξέρω γω, απ’ τα τρία μέτρα και πάνω, ψηλά, με κάγκελα εννοείται, αλλά ήταν ανοιχτά. «Σήμερα», μου λέει, «άνοιξες αυτό το παράθυρο τέρμα και μ’ έκανες να δραπετεύσω». Το λέω και ανατριχιάζω, ας πούμε. Εκεί ένιωσα ποια είναι η… ποιος είναι ο πραγματικός ορισμός της εμψύχωσης. Το πάω και εμψυχώνω αυτόν που έχει ανάγκη. Και οι ενήλικες το έχουμε πολύ περισσότερο ανάγκη από τα παιδιά. Μαγική εμπειρία. Μαγική, πραγματικά, που θα την έκανα πολύ ευχαρίστως ξανά και ξανά.
Οι δυσκολίες της εμψύχωσης…
Η εμψύχωση, είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Μπορεί να τύχουνε χίλια δύο απρόοπτα. Από το πιο απλό, να σπρωχτούνε δύο παιδιά, να προσβάλει ένας ενήλικας ή οτιδήποτε, μέχρι και να τραυματιστεί κάποιο. Είναι μια δράση που γίνεται σε real time, οπότε μπορεί να συμβεί το οτιδήποτε. Άρα, ναι, πάντα έχω άγχος. Πάντα, ακόμα και αν καλούμαι να το κάνω (το ίδιο πρόγραμμα) για εκατοστή φορά, εγώ θα προετοιμαστώ. Θα διαβάσω τα λόγια ας πούμε, την εισαγωγή που έχω να κάνω, την αφόρμηση, ανάλογα το πρόγραμμα. Θα κρατάω τις σημειώσεις μου. Μπορεί να έχω απ’ το ίδιο πρόγραμμα τις ίδιες ακριβώς σημειώσεις, με διαφορετική ημερομηνία πάνω. Γιατί εγώ θέλω να πάρω μαζί μου το σημειωματάριό μου, μπορεί να είναι ένα φύλλο χαρτί, για να ’μαι πολύ καλά προετοιμασμένη. Και όταν είμαι εγώ καλά προετοιμασμένη και δεν με απασχολεί το τι θα πω, το τι παιχνίδια θα παίξουμε, το τι τραγούδια θα παίξουμε και τα λοιπά, μπορώ να αντιμετωπίσω όλα τ’ άλλα, τα απρόοπτα, που είναι τα πιο δύσκολα. Αυτό. Πάντα στοχεύω και έχω αγωνία σε ό,τι κάνω, απλό ή λιγότερο απλό, να πάει καλά. Δεν είναι εύκολο, δεν το πετυχαίνω πάντα.
Πώς δομείται ένα πρόγραμμα εμψύχωσης…
Βασικά, πάντα ξεκινάω απ’ τον στόχο μου. Τι θέλω να πετύχω; Π.χ. έχω να κάνω ένα πρόγραμμα για την ανακύκλωση; Να μιλήσω στα παιδιά, π.χ. για ανακύκλωση; Άρα τι θέλω να πετύχω; Να τους μάθω να αναγνωρίζουν τα υλικά, τους κάδους ανακύκλωσης, τέλος πάντων να τους ευαισθητοποιήσω σε κάποιον βαθμό, μικρό ή μεγάλο, ούτως ώστε να ανακυκλώνουν. Θα σκεφτώ και τον γονιό, ε; Δεν είναι σημαντικό; Αν το πω εγώ στα παιδιά και πάνε σπίτι τους και η μαμά δεν ανακυκλώνει, ο μπαμπάς, ή οποιοσδήποτε; Οπότε, θα σκεφτώ πώς αυτό θα το περάσω και στον μεγαλύτερο. Οπότε ξεκινάω απ’ τους στόχους μου, τρεις-τέσσερις στόχοι, ποιοι είναι κάθε φορά. Και πάνω σ’ αυτούς τους στόχους αρχίζω και δομώ ένα πρόγραμμα. Το πρόγραμμα αυτό έχει στάδια. Τα στάδια αυτά συνήθως είναι πολύ συγκεκριμένα. Ξεκινάμε με μια γνωριμία, αν υπάρχει δυνατότητα, γιατί ένα πρόγραμμα εμψύχωσης μπορεί να αφορά σε μια ομάδα δέκα ατόμων, αλλά μπορεί να έχεις και παιδιά – αν είναι, ας πούμε, μια ανοιχτή εκδήλωση με τον δήμο, έτσι, να μιλάμε για διακόσια παιδιά συν ενήλικες. Αν είναι μια αποκριάτικη εκδήλωση, εκεί μετά γίνεται χαμός. Μπορεί σ’ έναν χώρο και να υπάρχουν πεντακόσια άτομα. Αλλά μια γνωριμία, μια σύσταση, ένα ζέσταμα, ένα καλαμπούρι θα το πεις, ούτως ώστε να κάνεις την ατμόσφαιρα ευχάριστη. Είναι σημαντικό να συστήνεσαι και να συστήνεσαι όμορφα, με ένα χαμόγελο, με κάτι το οποίο σε πρεσβεύει εσένα. Από κει και πέρα, ακολουθούμε… τα στάδια, είναι ξεκινάω απ’ το πολύ απλό, απ’ την προθέρμανση, αυτό που θα δημιουργήσει ένα ευχάριστο κλίμα στην ομάδα. Τα οποία αυτά στάδια όσο πάνε γίνονται πιο σύνθετα. Θα προσθέσεις δηλαδή και την έννοια, ας πούμε, που θες να προσεγγίσεις, αν είναι ένα πρόγραμμα εκπαιδευτικό.
Η κορύφωση, αυτή η μοναδική στιγμή…
Συνήθως το αφήνω εκεί, στην κορύφωση. Γιατί στην κορύφωση έρχονται τα πολλά χαμόγελα και θέλω να σταματάω εκεί. Να φεύγουνε μ’ αυτήν την αίσθηση, μ’ αυτό που νιώσανε, το τελευταίο συναίσθημα που νιώσανε, τη χαρά, το γέλιο… Τέλος πάντων, αυτό το ευχάριστο συναίσθημα που νιώσανε χορεύοντας, συμμετέχοντας, να το πάρουν μαζί τους και να φύγουνε. Για μένα είναι πολύ σημαντικό. Δηλαδή δεν πάω στη χαλάρωση. Συνήθως αποφεύγω να αποχαιρετώ. Ή αν είναι, ας πούμε, μια εκδήλωση που διοργανώνεται από δήμο, θα ζητήσω από τους διοργανωτές αν θέλουνε να πούνε κάτι να το πούνε πριν, να κλείσουμε με την κορύφωση, για να φύγουν όλοι με χαμόγελο. Κάπως έτσι στήνω τα προγράμματά μου, κάπως έτσι δηλαδή είναι η δική μου η προσέγγιση.
Ο εμψυχωτής παιδαγωγός…
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν κάνω κάτι τυχαία. Τυχαία, με την έννοια ήρθα σε ένα πάρτι, έχω βάλει στη σειρά, στη λίστα μου δέκα παιχνίδια, πάω να τα παίξω. Όχι. Αυτό που θέλω να κάνω είναι να δημιουργήσω ένα περιβάλλον, ένα περιβάλλον δράσης, όπου όσοι συμμετέχουν ξέρουν για ποιον λόγο συμμετέχουν. Είτε αυτός είναι απλός είτε είναι κάτι σημαντικό, κάποιος σημαντικός λόγος. Εννοώ, ας πούμε, ένα πρόγραμμα που έχει να κάνει με το περιβάλλον, ένα πρόγραμμα που έχει να κάνει με τον εθελοντισμό ή οτιδήποτε. Είναι σημαντικό να έχει νόημα για τους συμμετέχοντες. Και αυτό κάνω….
Τι είναι το Happytales…
Τι είναι το «Happy Tales». Ακόμα είναι σποράκι. Τώρα έχει ξεκινήσει. Έχω μεγάλα όνειρα για το «Happy Tales». Ουσιαστικά, είναι η δική μου επιχειρηματική δραστηριότητα. Ξεκίνησα τον Απρίλιο και αυτήν τη στιγμή παρέχει υπηρεσίες, όπως παιδικά πάρτι, παιδικές εκδηλώσεις, παραστάσεις και τα λοιπά. Κυρίως αφορά στο κομμάτι του παιδιού. Συμβουλευτική σε γονείς, του πώς να κάνουν το δικό τους πάρτι. Κυρίως αυτό τώρα. Έχω στόχους όμως. Θέλω κάποια στιγμή, και ειλικρινά εύχομαι να το πετύχω, να ασχοληθώ με τους ενήλικες. Δηλαδή, να δημιουργήσω ευκαιρίες, είτε αυτά θα είναι… δεν ξέρω, παραστάσεις; Ομάδες παιχνιδιού; Επιχειρήσεις; Θέλω να μπω και σ’ αυτό το κομμάτι. Είτε coaching ομαδικό ή προσωπικό. Θέλω να φτάσω εκεί. Βέβαια, για να φτάσω εκεί, θέλω να πάρω μερικά πιστοποιητικά, να παρακολουθήσω κάποια σεμινάρια και τα λοιπά. Θα το κάνω σε βάθος χρόνου. Θέλω να το κάνω, δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Γενικά, το «Happy Tales» για μένα είναι η ομπρέλα κάτω από την οποία θέλω να χωρέσω όλα όσα με ενδιαφέρουν, όλα όσα στα οποία πιστεύω μπορώ να ανταπεξέλθω.
Με το βλέμμα στους ενήλικες…
Ο ενήλικας το ’χει ανάγκη (την εμψύχωση σε ομάδα). Δεν το πετυχαίνει εύκολα. Τους ενήλικες μας παίρνει λίγο και η καθημερινότητα, η ρουτίνα, οι υποχρεώσεις, μας παίρνουν, μας παρασέρνουνε. Οπότε μας ξεχνάμε, μας αφήνουμε και έχουμε άρνηση να συμμετέχουμε. Θεωρούμε ότι πιο πολύ έχουμε ανάγκη, ας πούμε, να αράξουμε στον καναπέ με το κινητό ή βλέποντας κάτι στο Netflix, παρά το να βρεθούμε με μία ομάδα ανθρώπων και να διασκεδάσουμε. Όχι πίνοντας αλκοόλ σε μπαρ και τα λοιπά. Και αυτό θεμιτό, αλλά σε περιβάλλον που θα γεννήσει και τη σωματική επαφή και την αγκαλιά, που θα φέρει το γέλιο. Μπορεί να φέρει και το δάκρυ. Να βγούνε πράγματα που δεν φανταζόμασταν ότι τα έχουμε μέσα μας. Είναι πάρα πολύ σημαντικό, θεωρώ. Δεν ξέρω, μπορεί να το θεωρώ εγώ, επειδή αυτή είναι η δουλειά μου, είναι ο ρόλος μου. Αλλά επειδή το έχω ζήσει, δεν το λέω τυχαία. Υπήρξανε πολλές συγκυρίες που έκανα πράγματα με ενήλικες, οπότε είναι σημαντικό.
Ο εμψυχωτής είναι ρόλος…
Λοιπόν, πάντα λέω ότι ο εμψυχωτής είναι ρόλος. Δηλαδή εγώ μπαίνω στην ανάλογη διάθεση όταν πάω να κάνω ένα πρόγραμμα. Αλίμονο αν έπρεπε πάντα να είμαι καλά ή να συμβαίνουν όμορφα πράγματα στη ζωή μου για να κάνω τη δουλειά μου. Όχι. Έχει τύχει και πολλές, πολλές φορές. Ας πούμε, πέρυσι, που ο μπαμπάς μου έφυγε, εγώ ήμουνα στην Αθήνα και έκανα κάποια προγράμματα. Ο μπαμπάς μου ήταν στο νοσοκομείο πάρα πολύ χάλια. Ένιωθα ότι ο μπαμπάς μου θα φύγει, το ήξερα. Και την προηγούμενη μέρα είχαμε μία μεγάλη εκδήλωση με δήμο, με τον δήμο Ηλιούπολης. Δεν μπορούσα να πάω (στον μπαμπά μου), ούτε εννοείται να αφήσω τη δουλειά μου να φύγω, ενώ θα το ’θελα πολύ και μου στοίχισε στη συνέχεια πολύ που δεν ήμουνα κοντά. Αλλά παρόλα αυτά, πήγα, έδωσα το 100% και κανείς δεν κατάλαβε τίποτα. Παρόλο που, επειδή ήμασταν ομάδα, τα κορίτσια γνωρίζανε την κατάστασή μου και μου λέγανε: «Εσύ σήμερα άραξε λίγο, πήγαινε πιο πίσω», δεν μπορούσα να το κάνω. Είναι επαγγελματισμός; Δεν ξέρω τι είναι. Πρέπει να κάνω τη δουλειά μου. Έστω και με δυσκολία, να φορέσω το χαμόγελό μου και να το κάνω. Δεν γίνεται αλλιώς.
Τι σημαίνει το επάγγελμα μου για μένα…
Ωχ, τι είναι το επάγγελμά μου για μένα; Καμιά φορά νομίζω το μπερδεύω. Δεν μου είναι ξεκάθαρο αν είναι επάγγελμα, αν είναι ο τρόπος ζωής μου, αν είναι… Πάνω απ’ όλα είναι επάγγελμα, έτσι; Από τη στιγμή που έχω κάποια έσοδα απ’ αυτό είναι το επάγγελμά μου, αλλά δεν θέλω να πω κάτι βαρύγδουπο. Θα πω ότι είναι το επάγγελμα για το οποίο νιώθω τυχερή που ανακάλυψα. Γιατί πέρα από το ότι το κάνω αυτό επαγγελματικά, περνάω και καλά. Είναι σημαντικό να περνάς καλά, γιατί μας τρώει πολύ χρόνο η δουλειά μας, οπότε είναι σημαντικό να βρεις κάτι που σου αρέσει, σίγουρα θα γίνεις καλύτερος και θα περνάς και καλά. Οπότε αυτό είναι.
Πατήστε στο σύνδεσμο αν θέλετε να ακούσετε όλη τη συνέντευξη
Σας ευχαριστώ, σας χαμογελώ!!!
